வாழ்ந்த போது
வெண்ணிற ஆடை
அளித்த சமூகம்.

மறைந்த போது
பூ சூட்டி
பொட்டிட்டது.

உன் இதயத்துடிப்பின்
இசை கேட்டு
துயில வேண்டும்.

விழியில் மறுத்த‌
தூக்கம்
உன் மடியில் வந்தது.

சற்றே பறித்த
அழகிய மலருடன்
உன்னை சந்தித்தேன்
மலரொன்றும்
அத்தனை அழகில்ல தான்.

நீ
கடந்து சென்று
திரும்பி பார்க்கிறாய்.

புயல் கடந்து
தென்றல் வீசியது.

– விபாகை